Otwarcie nowych wystaw w MOCAK-u.

0

W czwartek 27 czerwca o godzinie 18.30 zapraszamy do sali audiowizualnej na spotkanie z laureatką Literackiej Nagrody Nobla Hertą Müller, podczas którego autorka zaprezentuje swoje kolaże.

Wydarzenie odbędzie się w trakcie wernisażu w MOCAK-u. Jedną z nowo otwartych wystaw będzie właśnie ekspozycja prac noblistki Tam gdzie nie można mówić. Słowo jako obraz, obraz jako słowo w Galerii Beta.

Więcej informacji >>

Herta Müller
Tam gdzie nie można mówić. Słowo jako obraz, obraz jako słowo

Na wystawie pokazujemy kilkadziesiąt kolaży laureatki Literackiej Nagrody Nobla Herty Müller, powstałych w latach 2005–2018. To pierwsza prezentacja tych prac w muzeum sztuki współczesnej.

Herta Müller tworzy kolaże od końca lat 80. Najpierw, podobnie jak w przypadku Wisławy Szymborskiej, pełniły one funkcję pocztówek wysyłanych do przyjaciół i znajomych. Autorka, której się nie podobały kolorowe widokówki, woziła ze sobą nożyczki i tworzyła własne kompozycje z krótkich zdań i obrazków wyciętych z gazet.

Wystawa Herty Müller stanowi część cyklu, w ramach którego pokazujemy wieloaspektowość osobowości twórczych – pisarzy, filozofów oraz naukowców, a zarazem autorów prac wizualnych. Dotychczas prezentowaliśmy kolaże Wisławy Szymborskiej, rysunki Zbigniewa Herberta, obrazy olejne i akwarele Joachima Ringelnatza, rysunki i obrazy Leona Chwistka oraz akwarele Aliny Dawidowicz.

Beata Stankiewicz
Dziesięciu Żydów, którzy rozsławili Polskę

Skala Holokaustu i śmierć milionów Żydów wstrząsnęły ludzkimi sumieniami, ale przede wszystkim zmusiły świat do przemyślenia zbrodniczej absurdalności antysemityzmu. Musimy zdawać sobie sprawę z ogromnego niebezpieczeństwa kryjącego się w tej spuściźnie naszej religii i kultury. Sztuka jest tu odpowiednim narzędziem ostrzegania.

Seria obrazów Beaty Stankiewicz pod tytułem Dziesięciu Żydów, którzy rozsławili Polskę otwarcie nawiązuje do pracy Andy’ego Warhola Dziesięć portretów Żydów XX wieku. Oba cykle prezentują postaci, których sława i wielkość były silniejsze niż pochodzenie. Artyści sugerują – i jest w tym pewna gorycz – że uprzedzenia wobec Żydów może stłumić jedynie ich genialność.

Beata Stankiewicz przedstawia bohaterów polskiej kultury i nauki. Zastosowała zupełnie inne rozwiązania medialne niż Warhol. Wymyśliła malarski trik pozwalający uzyskać maksymalną wyrazistość postaci. Twarze przedstawiła boleśnie realistycznie, nawet przesadzając z wyostrzaniem rysów. Natomiast ubrania i atrybuty zaznaczyła jedynie miękką, kojarzącą się z Wyspiańskim kreską. Ten kontrast wzmocnił poczucie obecności namalowanych osób. Ich rola w rozsławianiu Polski została dodatkowo podkreślona dzięki sztuce.

Dana Arieli
Polski fantom

Dana Arieli (ur. 1963) – izraelska artystka, profesor historii – w swoich projektach bada relacje między sztuką a polityką, zarówno w systemach totalitarnych, jak i demokracjach. W projekcie Fantomy. Podróż śladami szczątków dyktatury, który realizuje od 2009 roku, dokumentuje pozostałości po upadłych reżimach. W Bibliotece MOCAK-u prezentujemy wybór jej fotografii z cyklu Polski fantom. Wystawa składa się z pięciu części (Warszawa, Nowa Huta, Kraków, Auschwitz, Kielce). Współcześnie wykonane zdjęcia dotyczą obiektów, przestrzeni i miejsc związanych z okresem II wojny światowej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Artystka dokumentowała także miejsca w 14 innych krajach, między innymi w Niemczech, Rosji, we Włoszech i państwach wschodniej Azji.

Artystka w swojej sztuce pyta o świadomość istnienia pozostałości po upadłych dyktaturach w obszarze kultury wizualnej, a także zastanawia się nad tym, jak przestrzeń stworzona w czasach reżimu oddziałuje po zmianie politycznej, w warunkach demokratycznych.

W projekt angażowani są odbiorcy, którzy dzięki możliwości komentowania prac na stronie internetowej, zabierają głos w dyskusji na temat przepracowywania trudnej przeszłości i jej fantomowego objawiania się w przestrzeni publicznej. Widzowie mogą zabrać do domu komentarze towarzyszące prezentowanym na wystawie fotografiom, jak również napisać własne na jednym z komputerów udostępnionych w czytelni.

Więcej informacji na temat projektu Fantomy. Podróż śladami szczątków dyktatury (Phantoms: Journeys After Relics of Dictatorships) >>

Młodzi z łódzkiej Szkoły Filmowej
Artyści: Zuzanna Grajcewicz Michał Hytroś Peter Sand Magnussen Tales Maniçoba Ivan Maslov Ania Morawiec Patrycja Polkowska Jeremi Skrodzki

Na wystawie pokażemy etiudy końcoworoczne studentów Wydziału Reżyserii Filmowej i Telewizyjnej Szkoły Filmowej w Łodzi, które powstały w pracowni filmu dokumentalnego Grażyny Kędzielawskiej, Marii Zmarz-Koczanowicz i Sławomira Kalwinka prowadzonej na pierwszym roku.

Filmy cechuje duża różnorodność tematyczna. Reżyserzy wybierają na bohaterów swoich prac osoby należące do bardzo zróżnicowanych grup społecznych, reprezentujące odmienne postawy i dokonujące rozmaitych wyborów. Elementami wspólnymi są refleksja antropologiczna, prezentacja pewnego sposobu na życie oraz związanych z nim trosk, pragnień i tęsknot.

Pokazywane filmy dokumentalne prowadzą do konkluzji, że osobowość i wrażliwość człowieka są w dużej mierze zdeterminowana przez jego wybory życiowe oraz relacje z najbliższymi.

Design symboliczny (Kolekcja MOCAK-u)

Artyści wszędzie szukają możliwości uprawiania sztuki. Znaleźli je również na polu architektury i designu. Tradycyjnie te dziedziny są podporządkowane funkcji. Inwencja twórcza projektanta wpisuje się w nadrzędną zasadę użyteczności. Współcześni artyści wykorzystują relację inwencja – funkcja w sposób szczególnie przewrotny. Odrzucają całkowicie – z pewnymi wyjątkami – funkcję praktyczną, natomiast wykorzystują jej symbolikę. Rzeczy zaczynają łudzić swoją praktycznością i równocześnie na nią nie pozwalać. Dzięki temu pojawia się przestrzeń rozgrywek ideowych.

W każdej z tych prac zaprzeczenie funkcji stało się istotnym argumentem artystycznym. Sztuka zamieniła praktykę w koncept refleksyjny.

Ruch jako materia sztuki (Kolekcja MOCAK-u)

Na wystawie pokazujemy wybrane obiekty i instalacje, w których szczególną rolę odgrywa ruch. We wszystkich pracach pełni on funkcję narzędzia spajającego przekaz i kreującego sens. Dzięki temu ruch staje się niemal obiektem. Zgodnie z Einsteinowską teorią energia zamienia się w materię.

Prezentujemy prace 16 artystów z Polski i zagranicy. Zależało nam na pokazaniu jak najszerszej skali czasowej. Najstarsza pochodzi z 1959 roku, najnowsza z 2017. Dzieła reprezentują odmienne problemy, rozwiązania medialne oraz kombinacje symboliczne.









PLACES WORTH YOUR TIME